De wolkenfabriek.

De oneindige variatie van gezichten werkt als een betovering. Iedere moedervlek. Iedere glimlach. Ieder poppetje wat danst in de ogen waarin ik kijk is niet te vergelijken met die van iemand anders.

Het is een eerste klas reflectie van wat moeder natuur bedoelde toen zij de aarde vorm gaf. Iedereen is anders. En dat is zo raar nog niet. Alles heeft een bedoeling, het is niet voor niets ontstaan. En waarom zouden wij ons anders willen voor doen terwijl het zo bedoeld is dat wij zijn wie wij zijn?
Wat uit de natuur komt kan je niet schaden. Tuurlijk, je meot weten hoe je er mee om gaat, maar is dat niet met alles zo?

En is ontwetendheid niet de grootste zegen die we ooit gekregen kunnen hebben?!

Het respecteren van dingen zoals ze horen te zijn en niet overal het naadje van de kous van willen weten. Ik zou in ieder geval niet willen weten waarom we hier zijn, gebonden aan alles wat leefd, bloeit en groeit. Ik wil mijzelf niet eens heel goed kennen, zodat ik mij altijd zal blijven verassen.

En misschien is deze kijk op het leven en kennis heel nuchter, maar IEMAND moet toch de bob zijn om alles draaiende te houden?

Ik verdraai mijn woorden. Mijn eigen waarheden zijn niet meer van mij. Stop ik daardoor met mijzelf te kennen? Weet ik nog wel wie ik zelf ben?

Ik vraag het mij af. En door al die vragen, raak ik de draad kwijt. De lijn van het verhaal. Overal vragen bij stellen, kan niet goed zijn. Je duikt te snel het onbekende in. De leegte. Maar hoe weet je wat leegte is als je het niet kan voelen? Hoe kan je iets, wat er niet is, eigenlijk waarnemen? Het is zo duidelijk aanwezig, dat het verdwijnt. Dat je niet meer weet hoe het er nou eigenlijk echt uit ziet. Zoals ik dat nu ervaar. Door jou. Door mij. Door wat er gebeurt is. Die ophoping van spanning, emotie, vrijheid en restrictie. Er was zo veel dat het nu compleet verdwenen is. Weg. Foetsie. Pleiten.

Maar doordat het weg is, is het overheersend. Bij iedere beweging die ik maak, probeer ik die barriere te doorbreken. De barriere die word opgelegd door jouw afwezigheid. Of het gebrek aan gevoel. (of misschien toch het overschot?) Een mist. Een rimpel in de lucht, zo dik dat hij aan mij blijft kleven. En zelf de gevoelens die met windkracht 8 door mijn hooft spoken kunnen het niet weg jagen. Een belemmering in mijn helderheid. De mist is opgetrokkken tot ver in mijn tenen. Ik loop op stroop. Door modder.

Een jaar geleden schreef ik mijn meesterstuk. 20 regels vol gevoel. En nu, 366 dagen later, heb ik sporadisch nog maar iets geschreven. Weg was het. Als of alles uit me weg vloeide nadat ik mijn ding gedaan had. Maar nu is het terug. Ik ben er alleen absoluut niet blij mee. Niet deze situatie. Niet dit godvergeten gezeik. Alweer. De mist die er die ochtend, zo veel minuten geleden, hing en mij inspireerde, is eindelijk tot mij door gedrongen en omhult mijn inzicht tot logica. Alles staat in verband met elkaar. Er is geen vrijheid!!! En daar kan ik dan nu wel weer vragen over gaan stellen en mijn mening over vormen, maar dat doet er niet meer toe. Zo lang er geen licht bij mijn gedachten komt, vind er geen fotosynthese plaats en kan er geen zuurstof opgewekt worden.

JA. Ik ben een kasplantje dat meebuigt in de wind. Windkracht 8, ZWW.

Het liefste verdrink ik.
Verdrink ik in de gedachten die mijn hart mij ingeven.
Ze zeggen dat het pijnloos is, verdrinken. Je word verdooft, voelt niets meer.
En daarom... Daarom begraaf ik mijn gedachten en verdrink ik mijn eigen wereld.
Ik hoef dan niets te gebruiken, heb ik niets nodig om alles te vergeten.
Niet die hele klotezooi die ze de maatschappij noemen.
Niet dat stemmetje in mijn achterhoofd, genaamd Geweten.

ik heb nergens meer iets mee te maken.